Yazı kategorisi: "İnsan", Yaşam

“Ruhumuzu doyuramıyoruz”


Algınızı değiştirin dünyanız değişsin…

Bu güzel söz kadar kolay olsaydı hayatı hemen değiştirivermek… Zor elbette, bir insanın deneyimlerinden geçmişinden acılarından ayrılıklarından kısacası kendinden vazgeçmesi demek. Sizce bir yerden başlamak gerekmiyor mu? Dimdik ayağa kalkmak, sabah doğan güneşe farklı bakmak, yaşadığı yerleri bugüne kadar hiç görmemiş gibi algılamak nasıl bir duygudur acaba? Deneyin lütfen, deneyin göreceksiniz. Yaşadığım her olayda şöyle derim kendime: “acaba farklı bir açıdan bu olay nasıl görünür kendime” ve denerim. Her seferinde bu oyun bana mutluluk verir.

Olaylara birkaç açıdan bakmak hem içten içe sabır sükûnet kazandırır size hem de yaşamayı sevmeye başlarsınız aniden. Sevmek dedim de YAŞAMI SEVMEK NEDİR ACABA? Araba ev eş çocuk sadece bunlardan mı ibaret hayat? Yoksa iç dünyamdaki ruhumu doyuramadığım sürece hep bir açlığım mı olacak?

Evet, manen boşluğumuz bundan bence. Ruhumuzu doyuramıyoruz. Maddi şeylerde, geçici heveslerde mutluluk var sanıyoruz. Oysa ruhunuz haykırıyor içerden “doyur beni” diye. Neyle ama? Öğretilmedi ki size bunu yapmak. Biz hep günlük hayatı kovaladık. Belki de ekmek kavgasına düştük, oda gerekliydi elbet. Ama unuttuk ruhumuzu, sevmeyi unutturduk… Küçüğe sevgiyi büyüğe saygıyı unutturduk, aşkı unutturduk belki de.

Ama ne çare hep uyduk topluma hep düzen böyle dedik. Ama yanıldık, şimdi aç ruhumuz. Bundan dolayı toplumda suç oranı artmakta, sabır şükür duygumuzu kaybetmekteyiz. Bunlar en önemli iki kavram değilmiydi oysa? Ama gereksizdi yeni dünyada, onlar haklı çıktı sonunda sabretmek lügatlerinden çıktı gençlerin. Şükür zaten eski zaman âdeti idi onlar için. Evet, suçluyuz, bu dünyayı biz bu hale getirdik sevmeyi de unuttuk saygıyı da unuttuk aşkı da unuttuk. Ama aramızda unutmayanların olduğunu da fark ettik. Ve onlar dünyaya sevgi tohumlarını saçsınlar da bizde yeniden kendimize gelelim dedik, hayata karşı bugüne kadarki algımızı değiştirip yeni bir gözle sevginin gözüyle bakmayı deneyelim dedik.

Sabır, şükür, sevgi, aşk kavramlarını literatürünüzden çıkarmamanız dileğiyle… Sevgiler…

 

Reklamlar

Yazar:

Kelimeler bazı şeyleri anlatır. Ama her şeyi yaşatmaz. Bazen ben bile yabancı olurken kendime, sana nasıl anlatırım ki beni? Neşeliyim diyeceğim, belki suratsızlığıma denk geleceksin... Espriliyim diyeceğim, belki ağlamalarıma denk düşeceksin... Özgürüm diyeceğim, belki tutsaklımlarımda yakalayacaksın beni... Kendimi anlatıp da bir kalıba sığdırmak istemem düşüncelerimdeki beni. Hani yaşamadan bilemeyeceğin şeyler vardır ya, onlardan biriyim belki.. Bazıları için herhangi biri.. Bazıları için vazgeçilmez biri.. Düşlediğim kadar insanım, insan olduğum kadar hatalı, hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde...işte ben buyum...İdilce

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s